Pełny artykuł dostępny dla abonentów!

Właściwości drewna

1.2.2011, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Drewno stosowane do wykonywania konstrukcji ciesielskich powinno odpowiadać wymaganiom aktualnych norm i spełniać odpowiednie kryteria dotyczące cech zewnętrznych, mechanicznych i fizycznych.

Do cech zewnętrznych drewna zalicza się: barwę, rysunek oraz połysk.

Barwa drewna zależy od zawartości barwników, garbników i innych substancji występujących w tkance drzewnej, uwarunkowanych głównie czynnikami klimatycznymi.

W obrębie gatunków krajowych wyróżnia się sześć barw drewna:

  • - zbliżoną do białej, np. świerk, jodła, buk),
  • - żółtą, np. brzoza,
  • - brunatną, np. dąb, jesion,
  • - czerwonawą, np. sosna, cis, modrzew,
  • - zielonawą, np. grochodrzew,
  • - zbliżoną do czarnej, np. orzech.

Zdrowe drewno charakteryzuje się jednolitą barwą. Plamy i smugi na przekroju drewna mogą świadczyć o zaatakowaniu drewna przez grzyby.

Rysunek drewna jest charakterystyczny dla danego gatunku i stanowi zespół widocznych elementów budowy anatomicznej, takich jak: słoje roczne, promienie rdzeniowe, włókna, naczynia itp. Na rysunek drewna mają wpływ: kierunek włókien, sękatość i intensywność zabarwienia.

Połysk drewna widoczny jest w podłużnych przekrojach promieni rdzeniowych. Twarde drewno drzew liściastych odznacza się większym połyskiem niż miękkie drewno drzew iglastych.

Właściwości fizyczne drewna istotne dla praktyki inżynierskiej to: wilgotność bezwzględna, higroskopijność, nasiąkliwość, pęcznienie i skurcz, gęstość.

Wilgotność bezwzględna jest wyrażonym w procentach stosunkiem masy wodnej zawartej w drewnie do masy drewna całkowicie wysuszonego. Drewno suszone w warunkach naturalnych (na otwartej przestrzeni i osłonięte od opadów atmosferycznych) osiąga wilgotność 12–20 %. Stan równowagi higroskopijnej w włóknach drewna (maksymalna wilgotność, jaką może osiągnąć drewno na skutek pochłaniania pary wodnej) występuje dla różnych gatunków drzew przy wilgotności 22–35 %.

Wyróżnia się dwa zakresy wilgotności drewna: kapilarny powyżej nasycenia włókien i higroskopijny poniżej nasycenia włókien. W zakresie kapilarnym w porach występuje woda, a nasycone włókna nie ulegają zmianom objętości przy zmianie wilgotności. W zakresie higroskopijnym włókna nie są nasycone i zmieniają objętość przy zmianie wilgotności drewna, a tym samym większość właściwości drewna ulega zmianie. W zakresie higroskopijnym (W<30 %) drewno dąży do zachowania stanu równowagi między własną wilgotnością i otoczeniem.

Higroskopijność drewna jest zdolnością wchłaniania przez drewno pary wodnej z powietrza. Stopień wchłaniania pary wodnej jest zależny od temperatury i wilgotności drewna. W ustalonej temperaturze wchłanianie pary wodnej przez drewno występuje, gdy wilgotność drewna jest mniejsza od wilgotności równoważnej.

Nasiąkliwość drewna jest zdolnością do wchłaniania wody lub innych cieczy przez drewno w nich zanurzone. Parametrami nasiąkliwości są wilgotność maksymalna, prędkość nasiąkania i stopień nasycenia drewna. Wilgotność maksymalna jest ilością wody, jaką drewno może wchłonąć, wyrażoną w procentach masy suchego drewna. Prędkość nasiąkania jest ilością wody, jaką jednostka masy wchłania w jednostce czasu. Stopień nasycenia drewna określa stosunek wilgotności osiągniętej w danej chwili do wilgotności maksymalnej.

Pęcznienie i skurcz drewna powstają na skutek zmiany objętości włókien drewna wywołanej zmianami ich wilgotności. W

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.