Pełny artykuł dostępny dla abonentów!

Warunki techniczne wykonania i odbioru paneli i parkietów panelowych

1.2.2009, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Wśród paneli wyróżnia się trzy rodzaje: drewniane, laminowane i z korka.

Zastosowanie paneli drewnianych przewiduje się do pomieszczeń o umiarkowanym natężeniu ruchu, tj. w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej nienarażonych w czasie użytkowania na zawilgocenia. Wyjątek stanowią panele z wierzchnią warstwą z niektórych gatunków drewna egzotycznego (np. teak), które można stosować do łazienek i na tarasach. Natomiast panele drewniane z drewna egzotycznego: wenge, iroko, jatoba (twardość powyżej 4 BHN) nadają się do pomieszczeń o dużym natężeniu ruchu.

O zastosowaniu paneli laminowanych decyduje klasa oznaczająca odporność na ścieranie. Do najczęściej użytkowanych pomieszczeń w domu przeznaczone są panele czterech klas (23 AC3, 31 AC3, 32 AC4, 33 AC5). W pomieszczeniach użyteczności publicznej, np. w sklepach, przewiduje się 33 AC5.

Standardowe panele lamelowe są prostokątne – mogą mieć długość od 80 do 260 cm, szerokość od 15 do 40 cm i grubość od 0,7 do 2,5 cm. Dostępne są panele jednolamelowe, wyglądające jak dyle podłogowe, dwulamelowe – jak deska parkietowa – i trzylamelowe, przypominające parkiet. Warstwę wierzchnią paneli stanowi laminat lub papier z nadrukowanym wzorem, wzmocniony warstwą Overlay pokrytą żywicą melaminową.

Rdzeń panelu tworzy płyta HDF, MDF lub płyta wiórowa grubości 7-8 mm. Warstwa spodnia (zabezpieczajaca przed wilgocią i zapewniająca stabilność) wykonana jest najczęściej z melaminy.

Panele korkowe zabezpieczone powłoką winylową (PCV) cechują się zarówno wysoką odpornością warstwy zewnętrznej na ścieranie, jak i na odkształcenia spowodowane naciskiem punktowym. Mają także wysoką zdolność tłumienia dźwięków uderzeniowych i są trudno zapalne. Stosowane są głównie w obiektach użyteczności publicznej oraz w mieszkaniach, szczególnie w pomieszczeniach intensywnie użytkowanych.

Panele korkowe zabezpieczone lakierem poliuretanowym są przeznaczone wyłącznie do pomieszczeń mieszkalnych. W pomieszczeniach o małym, średnim i dużym natężeniu ruchu stosuje się panele klas 21, 22, 23. W przypadku pomieszczeń intensywnie użytkowanych (klasa 23) bezpośrednio po ułożeniu podłogi należy nanieść na nią dodatkową warstwę lakieru.

Wierzchnią warstwę dekoracyjną tworzy fornir z drewna lub korka powlekany powłoką winylową lub lakierem. Rdzeń stanowi aglomerat korkowy około 2,5 mm (drobiny korka zmieszane i sprasowane pod ciśnieniem) i płyta HDF lub MDF. Spodnia warstwa składa się z drewna lub korka, foli PCW albo maty wygłuszającej. Grubość takich paneli wynosi około 8-10 m, 12 lub 10,5 mm.

Posadzki z paneli należy wykonywać zgodnie z projektem, który przewiduje: konstrukcję podłogi, rodzaj panela (drewniane, laminowane, korkowe), grubość, klasę jakości w zależności od miejsca przeznaczenia, sposób jego rozmieszczenia oraz sposób łączenia krawędzi paneli ze sobą.

Podłoże dla paneli musi być równe i suche. W przypadku, gdy podłoże stanowi stara podłoga z mozaiki, parkietu, lastryka, z płytek ceramicznych lub PCV, należy ułożyć na nich piankę podkładową. W przypadku układania paneli na deskach podłogowych na legarach, należy sprawdzić ich stabilność i wytrzymałość. W celu zapewnienia odpowiedniej stabilności takiego podłoża zalecane jest ułożenie na deskach płyt, np. sklejki. Płyty te należy przykleić i przykręcić śrubami do podłoża.

Przy podkładach monolitycznych lub prefabrykowanych z tworzyw mineralnych należy sprawdzić ich równość łatą o długości 2,5-3 m. W przypadku nierówności przekraczających 3 mm należy użyć masy samopoziomującej. W przypadku dziur i szpar w podłodze, należy je uzupełnić zaprawą.

Następnie na podłożu umieszcza się folię paroizolacyjną grubości min. 0,2 mm, a na niej dla paneli bez systemu wyciszającego i wszystkich korkowych układa się warstwę izolacji akustycznej (miękkie płyty pilśniowe, maty korkowe, ryflowane płyty polistyrenowe itp.) w romby tak, aby krawędzie płyty nie pokrywały się z krawędziami paneli.

Materiały użyte do wykonania posadzki panelowej (panele, listwy, kleje, gwoździe, pianka poliuretanowa, folia laminowana, ściski do paneli, dobijak, żelazko dociskowe, kliny, listwy wykończeniowe, klej do klejenia listew, śruby lub klamry, blaszki mocującej klamrę, wkręty) powinien spełniać wymogi normowe lub wymagania odpowiednich świadectw wydanych przez Instytut Techniki Budowlanej.

Jednym z podstawowych parametrów określających warunki stosowania paneli jest ich odporność na wilgoć. Decyduje o niej rodzaj drewna warstwy nośnej – im jej gęstość jest większa, tym panele są odporniejsze.

Zazwyczaj producenci drewnianych paneli określają dopuszczalną wilgotność powietrza w pomieszczeniu w granicach 45-65 %. Konieczność sprawdzania dopuszczalnej wartości wilgotności powietrza w pomieszczeniu jest szczególnie istotna dla paneli laminowanych, które zmieniają swoje wymiary przy wysokiej wilgotności powietrza (zazwyczaj od 40 do 70 %), ale są też takie, które można użytkować przy wilgotności powietrza 25 %. Dla paneli z korka wymaganymi

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.