Pełny artykuł dostępny dla abonentów!

Warunki techniczne odbioru tynków zwykłych

1.8.2010, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Odbiór tynków następuje po stwierdzeniu zgodności ich wykonania z zamówieniem, którego przedmiot określają: projekt budowlany, specyfikacja techniczna (w przypadku robót prowadzonych w trybie zamówień publicznych), a także dokumentacja powykonawcza, określająca uzgodnione zmiany, dokonane w toku wykonywania prac tynkarskich.

Zgodność wykonania tynków zwykłych stwierdza się na podstawie porównania wyników badań kontrolnych z wymaganiami i tolerancjami określonymi w normie PN-70/B-10100.

Tynk może być odebrany, jeśli wszystkie wyniki badań kontrolnych są pozytywne. Jeżeli chociaż jeden wynik badania daje wynik negatywny, tynk nie powinien być przyjęty. W takim przypadku należy przyjąć jedno z następujących rozwiązań:

  • - wykonawca tynków, jeśli to możliwe, powinien poprawić tynki i przedstawić je do ponownego odbioru,
  • - jeżeli odchylenia od wymagań nie zagrażają bezpieczeństwu użytkowania i trwałości tynku, należy zaliczyć tynk do niższej kategorii,
  • - jeżeli nie są możliwe podane rozwiązania, należy usunąć tynk i ponownie wykonać roboty tynkowe.

Protokół odbioru gotowych tynków powinien zawierać:

  • - ocenę wyników badań,
  • - wykaz ewentualnych wad i usterek ze wskazaniem możliwości ich usunięcia,
  • - stwierdzenie zgodności lub niezgodności wykonania tynków z zamówieniem.

Przy wykonywaniu tynków zwykłych przed przystąpieniem do wykonania obrzutki powinien być również przeprowadzony odbiór międzyoperacyjny podłoża. W przypadku, gdy odbiór podłoża odbywa się po dłuższym czasie od jego wykonania, należy go przed odbiorem oczyścić i zmyć wodą.

Podłoże, w zależności od jego rodzaju, powinno być przygotowane zgodnie z wymaganiami określonymi w punkcie 7.7.3. Wyniki odbioru podłoża powinny być wpisane do dziennika budowy i potwierdzone podpisem inspektora nadzoru i kierownika budowy.

Badania tynków zwykłych powinny być przeprowadzane w sposób podany w normie PN-70/B-10100 i powinny umożliwić ocenę wszystkich wymagań, a w szczególności:

  • - zgodności z dokumentacją projektową i zmianami w dokumentacji powykonawczej,
  • - jakości zastosowanych materiałów i wyrobów,
  • - prawidłowości przygotowania podłoży,
  • - mrozoodporności tynków zewnętrznych,
  • - przyczepności tynków do podłoża,
  • - grubości tynku,
  • - wyglądu powierzchni tynku,
  • - prawidłowości wykonania powierzchni i krawędzi tynku,
  • - wykończenie tynku na narożach, stykach i szczelinach dylatacyjnych.

Sprawdzenie zgodności z dokumentacją techniczną należy przeprowadzać przez porównanie wykonanych tynków z dokumentacją opisową i rysunkową według protokołów badań kontrolnych i atestów jakości materiałów, protokołów odbiorów częściowych podłoża i podkładu oraz stwierdzenie wzajemnej zgodności za pomocą oględzin zewnętrznych i pomiarów.

Sprawdzenia materiałów należy dokonywać przez kontrolę przedłożonych dokumentów w celu stwierdzenia zgodności użytych materiałów z wymaganiami odpowiednich norm i dokumentacji projektowej.

Zaprawy użyte do wykonania tynków powinny być przygotowane w sposób określony w punkcie 7.7.4.3.

Materiały, których jakość nie jest potwierdzona odpowiednim zaświadczeniem, a które budzą pod tym względem wątpliwości, powinny być zbadane laboratoryjnie.

Badania mrozoodporności tynków zewnętrznych przeprowadza się na próbkach stwardniałej zaprawy według normy PN-71/B-04500. Badania pomija się w odniesieniu do zapraw cementowych.

Badanie kontrolne przeprowadza się przez opukiwanie tynku lekkim młotkiem. Po odgłosie należy ustalić, czy tynk dobrze przylega do podłoża (dźwięk czysty), czy też jest odspojony (dźwięk głuchy). W przypadkach wątpliwych można dokonać sprawdzenia wielkości siły przyczepności tynku do podłoża według PN-71/B-04500.

Minimalne wartości sił przyczepności tynków zwykłych do podłoży z materiałów ceramicznych, pustaków lub bloków betonowych według normy PN-70/B-10100 przedstawiono w tabeli 7.7.4.5/1.

Tabela 7.7.4.5/1. Minimalne wartości sił przyczepności tynków zwykłych do podłoży

Rodzaj tynku

 

Minimalna przyczepność tynku do podłoża w kG/cm2

 

wapienny

 

0,10

 

cementowo-wapienny, gipsowo-wapienny, cementowo-gliniany

 

0,25

 

gipsowe

 

0,40

 

cementowe

 

0,50

 

Badania kontrolne grubości tynku polegają na wycięciu pięciu otworów o średnicy około 30 mm w ten sposób, aby podłoże było odsłonięte lecz nienaruszone. Odsłonięte podłoże należy oczyścić z ewentualnych pozostałości zaprawy. Pomiaru dokonuje się z dokładnością do 1 mm. Za przeciętną grubość tynku uznaje się wartość średnią z pomiarów w pięciu otworach.

W przypadku badania tynków o powierzchni większej niż 5000 m2, należy na każde 1000 m 2 wyciąć jeden dodatkowy otwór. Wymaganą grubość tynków zwykłych w zależności od kategorii i rodzaju podłoża należy przyjmować według tabeli 7.7.4.5/2.

Tabela 7.7.4.5/2. Wymagane grubość tynków zwykłych

Kategoria tynku

 

Podłoże lub podkład

 

Grubość tynku mm

 

Dopuszczalne odchyłki mm

 

0

 

 

12

 

-6
+4

 

I i Ia

 

10

 

II

 

jak wyżej oraz płyty wiórowo-cementowe itp.

 

15

 

-5
+3

 

siatka stalowa lub druciano-ceramiczna, otrzcinowanie

 

20

 

III, IV, IVf, IVw

 

podłoże gipsowe i gipsobetonowe

 

12

 

-4
+2

 

cegła, beton, drobnowymiarowe elementy ceramiczne i betonowe, płyty wiórowo--cementowe itp.

 

18

 

siatka stalowa lub druciano-ceramiczna, otrzcinowanie

 

23

 

Badania wyglądu powierzchni otynkowanych przeprowadza się za pomocą oględzin zewnętrznych i pomiaru. Gładkość powierzchni otynkowanej ocenia się przez potarcie tynku dłonią.

Wymagania dotyczące wyglądu powierzchni otynkowanych w zależności od liczby warstw tynku, sposobu wykonania i kategorii tynku określone w normie PN-70/B-10100 przedstawiono w tabeli 7.7.4.5/3.

Tablica 7.7.4.5/3. Wymagania dotyczące wyglądu powierzchni otynkowanych

Liczba warstw

 

Sposób wykonania

 

Wygląd powierzchni

 

Kategoria tynku

 

Odmiana tynku

 

 

Narzut uzyskany przez równomierne obrzucenie powierzchni podłoża zaprawą

 

Nierówna, z widocznymi poszczególnymi rzutami z kielni i możliwymi niewielkimi prześwitami podłoża

 

0

 

Tynki surowe

 

Jw., ale wyrównane kielnią

 

Bez prześwitów podłoża – większe zgrubienie wyrównane

 

I

 

 

Jw., ale po narzuceniu ściągane pacą

 

Z grubsza wyrównana

 

Ia

 

 

Tynki dwuwarstwowe

 

Obrzutka + narzut wyrównany od ręki, a następnie jednolicie zatarty na ostro

 

Równa, ale szorstka

 

II

 

Tynki pospolite

 

Tynki trójwarstwowe

 

Obrzutka + narzut + gładź jednolicie gładko zatarta

 

Równa i gładka

 

III

 

 

Obrzutka + narzut dokładnie wyrównany według pasów lub listew + gładź starannie wygła-dzona packą drewnianą lub metalową

 

Równa i bardzo gładka

 

IV

 

Tynki doborowe

 

Jw., z tym, że gładź po związaniu zostaje pociągnięta rzadką tłustą zaprawą, a następnie starannie zatarta packą obłożoną filcem

 

Równa, bardzo gładka, matowa, bez widocznych ziarenek piasku

 

IVf

 

 

Jak tynki dwuwarstwowe + gładź wykonana po dostatecznym stężeniu zaprawy narzutu przez zacieranie packą metalową z jednoczesnym posypywaniem zacieranej powierzchni mieszaniną cementu i piasku przesianego przez sito o prześwicie 0,25 mm, a w końcowym etapie pracy – samym cementem i skrapianiem powierzchni wodą

 

Równa, bardzo gładka z połyskiem, o ciemnym zabarwieniu

 

IVw

 

Tynki wypalane

 

Powierzchnie tynków powinny tworzyć płaszczyzny pionowe lub poziome, albo powierzchnie krzywe według obrysu podanego w dokumentacji budowlanej. Dopuszczalne odchylenia promieni krzywizny faset, wnęk itp. w stosunku do projektowanego promienia nie powinny być większe niż 7 mm dla tynków kategorii II i III oraz 5 mm dla tynków kategorii IV i IVf. Kąty dwuścienne powinny być proste lub inne zgodne z przewidzianymi w dokumentacji.

Tynki

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.