Pełny artykuł dostępny dla abonentów!

Usytuowanie obiektów inżynierskich w terenie

1.2.2010, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Obiekt inżynierski - zgodnie z wymogami rozporządzenia - należy zaprojektować tak, aby odpowiadał wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, aby była zapewniona jego trwałość oraz warunki prawidłowej eksploatacji i utrzymania.

Jeżeli chodzi o usytuowanie obiektu inżynierskiego w terenie, to należy dostosować je w szczególności do przebiegu drogi, charakteru przeszkody (rzeka, dolina, droga itp.). Nie można zapomnieć w tym zakresie o uwzględnieniu warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrad płatnych.

Przy usytuowaniu obiektu inżynierskiego na terenach podlegających wpływom ruchu zakładu górniczego należy uwzględniać w szczególności niekorzystne oddziaływania, które występują bądź mogą wystąpić w kolejnych etapach eksploatacji górniczej.

Przy usytuowaniu obiektów inżynierskich należy uwzględnić wymagania ochrony środowiska, a w szczególności zalecenia ocen oddziaływania na środowisko, sporządzonych dla inwestycji lub obiektów określonych w przepisach o ochronie środowiska, jako mogących pogorszyć stan środowiska.

W obiektach mostowych usytuowanych w strefach ochronnych źródeł oraz ujęć wody, ze względu na możliwość wystąpienia nadzwyczajnych zagrożeń środowiska, powinny być zastosowane rozwiązania zapewniające w szczególności bezpieczeństwo ruchu pojazdów na obiekcie mostowym oraz zabezpieczenie gruntu oraz wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem, będącym skutkiem wypadków drogowych.

Obiekty mostowe i tunele przeznaczone do ruchu pieszych lub komunikacji gospodarczej powinny być usytuowane z uwzględnieniem potrzeb miejscowych, odpowiednio do gęstości zaludnienia i przebiegu dróg lub ciągów pieszych.

Obiekty mostowe z ustrojem nośnym przewidzianym z dźwigarów prefabrykowanych powinny krzyżować się z przeszkodą pod kątem prostym lub zbliżonym do niego, przy czym dopuszczalne odstępstwa nie powinny odbiegać od kąta prostego:

  • - w przęsłach płytowych - o więcej niż 30°,
  • - w przęsłach belkowych - o więcej niż 45°.

Oś mostu i jego usytuowanie powinny być dostosowane w szczególności do czynników komunikacyjnych i ukształtowania terenu w rejonie mostu oraz czynników wodnych, regulacyjnych i eksploatacyjnych cieku na odcinku przyległym do mostu.

Należy pamiętać, iż usytuowanie mostu i trasy dojazdowej nie powinno spowodować istotnych zmian koryta cieku oraz warunków przepływu wód, jeśli nie wynika to z konieczności regulacji koryta cieku.

W celu zapewnienia ciągłości ruchu pojazdów i pieszych powinny być przewidziane mosty stałe. Mosty ruchome mogą być zastosowane tylko w przypadku, gdy warunki transportowe zmuszają do takiego rozwiązania, a natężenie ruchu drogowego bądź ruchu jednostek pływających pozwala na czasowe zamykanie ruchu.

Usytuowanie mostu nie powinno ograniczać żeglugi przy ustalonych poziomach wód. Powinno ono spełnić wymagania administratorów wód w szczególności w zakresie umiejscowienia podpór, prędkości przepływu wód, odległości mostu od przystani, jeśli znajduje się w jej pobliżu.

Przy rozgałęzionych korytach rzek długość mostów powinna być określona według przepływu miarodajnego, rozdzielonego proporcjonalnie do zdolności przepustowych poszczególnych ramion rzeki. Do ustalenia długości każdego mostu powinna być przyjęta odpowiadająca mu część przepływu miarodajnego, zwiększona o 20% jego wartości.

W przypadku trudności z ustaleniem rozdziału przepływu, o którym mowa powyżej, powinny być wykonane badania studialne, w szczególności modelowe lub numeryczne.

W przypadku przewidywanych w rejonie mostu prac regulacyjnych lub budowy obwałowań, powinny być uwzględnione warunki przepływu w przebudowanym korycie.

Na terenach zalewowych rzek przegradzanych nasypami drogowymi powinny być zastosowane wały kierujące, gdy zachodzą następujące okoliczności.

  • - występują jednocześnie następujące czynniki: przepływ na terenach zalewowych jest większy niż 15% całkowitego przepływu miarodajnego, średnia prędkość wody na terenie zalewowym jest większa niż 0,6 m/s, nasyp drogowy przegradza teren zalewowy na odcinku większym niż 1/3 jego szerokości,
  • - wody występują z brzegów częściej niż raz na 3 lata,
  • - koryto rzeki jest nieuregulowane, niestabilne i wykazuje tendencje do tworzenia się zatorów lodowych,
  • - w przekroju mostowym występują zaburzenia przepływu wywołane niesymetrycznym usytuowaniem podpór mostu w stosunku do osi cieku.

Wały kierujące powinny być zaprojektowane dla przepływu miarodajnego, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku do rozporządzenia. Ponadto nie powinny być zastosowane na potokach górskich i rzekach podgórskich oraz na odcinkach cieków łączących je.

Na terenach zalewowych rzek przegrodzonych nasypami drogowymi dopuszcza się możliwość pozostawienia odpływu z lokalnego cieku przy normalnych stanach wód dodatkowym otworem w nasypie drogi, pod warunkiem zamykania tego otworu przed pojawieniem się wysokich stanów wód.

Dla mostów o świetle nie większym niż 10 m, z umocnionym dnem, zwanych dalej „małymi mostami”, należy zastosować zasady obliczeń hydraulicznych i wymagania podobne, jak dla przepustów, przy czym - w szczególności - dopuszcza się zwiększenie spiętrzenia wody przed mostem, czy wywołanie ruchu krytycznego pod mostem, pod warunkiem umocnienia dna cieku na odcinku za mostem.

Przepusty w miarę możliwości powinny być usytuowane w miejscach naturalnych zagłębień terenu, przy czym przepusty łączące przydrożne rowy powinny być usytuowane prostopadle do osi drogi.

Światło przepustów powinno zapewnić swobodę przepływu miarodajnego wody, z uwzględnieniem ograniczeń dotyczących prędkości przepływu, stopnia wypełnienia przewodu przepustu oraz pochylenia podłużnego jego dna.

Przepływ miarodajny, o którym mowa powyżej, powinien być określony w zależności od klasy drogi i rodzaju obiektu w oparciu o wartości prawdopodobieństwa p określone w poniższej tabeli.

Tabela 2.5.2.2/1. Wartości prawdopobobieństwa

Rodzaj obiektu

 

Wartość prawdopodobieństwa p

 

klasa drogi

 

A, S, GP (%)

 

G, Z (%)

 

L, D (%)

 

Przepust

 

1

 

1

 

2

 

Przepust tymczasowy

 

3

 

5

 

5

 

Przepusty powinny być zastosowane na ciekach o pochyleniu podłużnym nie większym niż 2%. Przy pochyleniach równych lub większych niż 2% oraz na potokach górskich zastosowanie przepustu może być dopuszczone tylko dla dróg klasy L i D.

Dno przepustu na ciekach powinno mieć pochylenie podłużne, zapewniające pokonanie oporów ruchu w przepuście przy przepływie miarodajnym, dostosowane do warunków napełnienia przepustu. Jeśli zastosowanie takiego pochylenia wymagałoby nadmiernego podniesienia wlotu lub wylotu przepustu ponad naturalne dno cieku, to pochylenie powinno być odpowiednio skorygowane. Pochylenie nie może być jednak mniejsze niż 0,5% ze względu na niebezpieczeństwo nadmiernego zamulenia dna przepustu.

Ze względu na utrzymanie ciągłości ekosystemu dopuszcza się niewielkie zamulenie w przepustach na

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.