Pełna treść artykułu jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników.

Ogólne zasady przygotowania i wykonania robót zbrojarskich

29.11.2013, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Dokumentacja techniczno-robocza

Zbrojenie należy wykonywać zgodnie z danymi zawartymi w projekcie. Wszelkie odstępstwa muszą być zatwierdzone przez projektanta lub inspektora nadzoru inwestorskiego i odnotowane w dokumentacji technicznej oraz w dzienniku budowy. Dotyczy to zarówno zmiany klasy i gatunku stali, jak również rozmieszczenia zbrojenia w przekrojach i na długości elementu oraz typu zbrojenia. Zmiany w zbrojeniu nie mogą powodować obniżenia nośności i trwałości konstrukcji.

Dokumentacja zbrojenia konstrukcji lub jej części musi zawierać następujące informacje:

  • rozmieszczenie zbrojenia podłużnego i strzemion (otulina, ilość warstw, odległości) oraz uchwytów montażowych w elementach prefabrykowanych,

  • szczegółowe zasady przedłużania prętów pojedynczych, siatek i szkieletów (sposób i lokalizacja miejsc przedłużania),

  • zestawienie stali z podziałem na gatunki i średnice,

  • wykaz akcesoriów do przedłużania zbrojenia,

  • szczegółowy rysunek ukształtowania elementów zbrojenia i uchwytów montażowych (kąty zagięć, długości odcinków składowych i inne informacje niezbędne do nadania prawidłowego kształtu, długość całkowita, średnica i znak stali, średnica trzpienia giętarki, numer pręta, ilość sztuk),

  • czy dopuszcza się gięcie zbrojenia w temperaturze poniżej -5°C, a jeżeli tak, to powinny być podane wymagania, jakie należy spełnić i procedura gięcia,

  • czy dopuszcza się gięcie na gorąco,

  • wymagania dotyczące prostowania prętów,

  • wymagania dotyczące spawania i metody spawania.

Zabezpieczenie stanowisk pracy zbrojarzy

Miejsca pracy zbrojarzy powinny być zlokalizowane w pomieszczeniach lub pod wiatami. Stanowiska pracy usytuowane po obu stronach stołu warsztatowego należy oddzielić umieszczoną nad stołem siatką o wysokości 1 m i o oczkach nie większych niż 20 mm. Stoły warsztatowe do przygotowania zbrojenia muszą mieć stabilną konstrukcję i muszą być przytwierdzone do podłoża.

Miejsca pracy przy stołach zbrojarskich i na stanowiskach obsługi maszyn należy wyposażyć w pomosty drewniane lub wykonane z innych materiałów o właściwościach termoizolacyjnych.

Magazynowanie

Na placu budowy stal może być składowana wy- łącznie w przygotowanych do tego strefach magazynowych na wolnym powietrzu lub pod zadaszeniem. Ze względu na niekorzystne oddziaływanie warunków atmosferycznych, składowanie na wolnym powietrzu nie może trwać dłużej niż 4 miesiące. W wytwórniach stal najczęściej jest przechowywana w magazynach.

Przed umieszczeniem w miejscu składowania nale ży przeprowadzić przegląd stali: sprawdzić prawidłowość oznakowania oraz ocenić jej wygląd. Ocena wyglądu ma na celu oddzielenie prętów, które powinny być poddane prostowaniu albo mają wady powierzchniowe lub pęknięcia, co dyskwalifikuje je z dalszej obróbki i użycia jako zbrojenie. Pręty i kręgi zbrojenia składuje się posortowane na gatunki, średnice i długości.

Wyselekcjonowany zbiór należy składać na oddzielnym oznakowanym stanowisku na podkładach drewnianych lub betonowych w celu odizolowania ich od podłoża albo na specjalnych stelażach magazynowych. Podpory pod prętami powinny być rozmieszczone dostatecznie gęsto, by pręty nie uginały się nadmiernie, nie rzadziej niż co 2-2,5 m.

Zbrojenie w kręgach można składować ułożone warstwami. Kręgi w warstwie powinny być ustawione pod kątem około 60° do podłoża, w drugiej warstwie kręgi nachyla się w kierunku przeciwnym.

Szkielety prefabrykowane składuje się w stosach, których wysokość nie może przekroczyć trzykrotnej szerokości pojedynczego szkieletu.

Ukształtowane elementy zbrojenia należy składować posortowane w miejscach wydzielonych dla wyrobów gotowych. Niedopuszczalne jest chodzenie po zbrojeniu.

Czyszczenie stali

Czyszczenie polega na usunięciu z powierzchni lodu, zanieczyszczeń biologicznych, rdzy, smarów i tłuszczów w celu uzyskania możliwie najlepszej przyczepności pomiędzy betonem i zbrojeniem. Usuwanie rdzy i zanieczyszczeń biologicznych wykonuje się ręcznie lub mechanicznie szczotkami drucianymi albo przez piaskowanie. Usuwa się tylko łuski rdzy, pozostawiając na powierzchni zbrojenia rdzawy nalot.

Czyszczenie mechaniczne może być wykonane za pomocą specjalnie do tego przeznaczonych maszyn lub w maszynach do prostowania (prościarki z obrotowym bębnem prostującym). Lód należy usuwać, roztapiając go ciepłym powietrzem podgrzewanym dmuchawami. Zanieczyszczenia smarami i tłuszczami można usuwać przez opalenie lutownicami lub za pomocą odpowiednich środków chemicznych, które po czyszczeniu należy usunąć z powierzchni zbrojenia, wycierając ją do sucha.

Prostowanie prętów

Prostowaniu poddaje się stal składowaną w krę gach lub pręty wykrzywione na przykład podczas transportu. Stal prostuje się ręcznie lub mechanicznie. Metodę ręczną stosuje się w praktyce do prętów o średnicy nie większej niż 20 mm.

Prostowanie ręczne (rys. 5.5.1/1.) polega na umieszczeniu pręta (1) ciasno pomiędzy układem sworzni (2) osadzonych w stalowej płytce i odginaniu go kluczem zbrojarskim (3) w kierunku przeciwnym do wygięcia. Ciasne osadzenie pręta pomiędzy sworzniami uzyskuje się przez nałożenie na nie nakładek (4). Płytkę ze sworzniami należy przymocować do stołu zbrojarskiego.

Prostowanie mechaniczne wykonuje się przez kilkukrotne przeciągnięcie pręta pomiędzy układem ciasno rozmieszczonych wałków (odpowiednio do średnicy) lub przez obrotowy bęben prostujący. Prostowanie odbywa się na zasadzie wielokrotnego przeginania (rys. 5.5.1/2.).

Stanowiska pracy, miejsca zamocowania prętów oraz trasę z obu stron toru wyciągowego należy zabezpieczyć ogrodzeniem. W ogrodzonym terenie nie wolno organizować innych stanowisk pracy lub składowisk. Wprowadzanie końca pręta do urządzenia dozwolone jest tylko po jego zatrzymaniu. Prościarkę można uruchomić dopiero po opuszczeniu przez pracowników terenu ogrodzonego. Pracownikom nie wolno przebywać w pobliżu napię tego pręta.

Cięcie zbrojenia

Cięcie zbrojenia wykonywane jest ręcznie lub mechanicznie. Ze względu na czasochłonność, cięcie ręczne jest stosowane przy przygotowywaniu niewielkiej ilości zbrojenia. Ręczne cięcie zbrojenia dozwolone jest tylko do średnicy 20 mm. Ponadto pręt musi być obu końcami podparty na kozłach lub na stole zbrojarskim. Podczas mechanicznego cięcia pręty można chwytać ręką w odległości nie mniejszej niż 50 cm od nożyc.

Długość prętów należy odmierzać łatą wyposażoną w suwak odległości i płytkę oporową na jednym końcu. Niektóre modele nożyc ręcznych są fabrycznie wyposażone w przyrząd mierniczy.

Nożyce mechaniczne mają zastosowanie przy dużych robotach zbrojarskich i w wytwórniach zbrojenia. Są instalowane w stanowisku do cięcia wyposa żonym w przyrząd do pomiaru długości i przenośniki wałkowe do transportu stali na stanowisko oraz na stanowisko do gięcia. Nożyce są dostosowane do cięcia prętów w szerokim zakresie średnic.

Oznaczenie przykładu

Przykładowo, nożyce mechaniczne typu NM 4-40 dostosowane są do cięcia prętów i drutów w zakresie średnic od 6 do 40 mm. Przy mniejszych średnicach można nożycami mechanicznymi ciąć kilka prętów jednocześnie. W przypadku nożyc typu NM 4-40 maksymalne ilości prętów wynoszą dla prę tów φ6 ze stali St3SX 47szt., a ze stali 18G2A i 34GS 34 szt.

W zakładach zbrojarskich o bardzo dużej produkcji dobowej znajdują zastosowanie wysokowydajne linie do cięcia zbrojenia. Mechaniczne cięcie prętów i drutów wykonuje się również wielofunkcyjnymi maszynami zbrojarskimi. Maszyny tego rodzaju charakteryzuje duża precyzja cięcia. Stosowane są w nich nożyce gilotynowe lub obrotowe. Rys. 5.5.1/3. pokazuje schemat pracy maszyn do prostowania i cięcia zbrojenia z obu typami nożyc.

Po rozwinięciu z kręgu (1) pręt przesuwany jest za pomocą wałków podawczych (3) i przepuszczany przez urządzenie prostujące (2). Po dojściu czoła wyprostowanego pręta do urządzenia odmierzającego (5) następuje samoczynne uruchomienie no- życ (4). Długość pręta jest ustalana przez regulację położenia urządzenia oporowego.

Gięcie zbrojenia

Zaginanie zbrojenia wykonuje się ręcznie lub mechanicznie. Zaginanie ręczne jest stosowane do kształ towania niewielkiej ilości zbrojenia. Giętarkami ręcznymi można giąć pręty o średnicy nie większej niż 20 mm. Pręty grubsze należy zaginać giętarkami mechanicznymi. Mogą one być stosowane do gięcia kilku prętów jednocześnie oraz do gięcia siatek i szkieletów.

Gięcie ręczne wykonywane jest na stole zbrojarskim. Pręty gięte są w płaszczyźnie poziomej. Giętarki ręczne służą do wykonywania zagięć pojedynczych i podwójnych. Najprostsza giętarka ręczna (rys. 5.5.1/4.) składa się z płyty stalowej (5) z osadzonymi w niej sworzniami oporowymi (2) i sworzniem (1), na którym pręt (6) jest zaginany, oraz z klucza zbrojarskiego (3) i sworznia blokującego (4). Kąt zagięcia wyznacza się przez odpowiednie usytuowanie sworznia blokującego.

Średnicę gięcia pręta należy dopasowywać do wymagań projektanta za pomocą nakładek na sworzeń, na którym pręt jest zaginany. Średnica gięcia powinna być podana w specyfikacji wykonawczej. Norma [N5] zaleca, by gięcie wykonywać w jednej operacji. Gięcie na giętarkach automatycznych może być wykonywane w sposób ciągły lub skokowy. Dopuszcza się gięcie zbrojenia w temperaturze poniżej -5°C, jeżeli warunki gięcia określone są w specyfikacji wykonawczej. Także gięcie na gorąco musi być dopuszczone w specyfikacji wykonawczej.

Do ręcznego wykonania podwójnego zagięcia, tak zwanych prętów odgiętych, można wykorzystać klucz zbrojarski w kształcie litery „Y” dostosowany do średnicy pręta i długości odcinka ukośnego. Kąt zagięcia należy regulować przez ustawienie w odpowiednim rozstawie listew oporowych dla giętego pręta.

Maszyny do gięcia mechanicznego pracują na takiej samej zasadzie jak giętarki ręczne. Giętarki wyginające pręty w płaszczyźnie poziomej (rys. 5.5.1/5.) wyposażone są w tarczę obrotową (1) zamocowaną na sworzniu, system sworzni (3) instalowanych w gniazdach tarczy i listew (2) i ewentualnie w uchwyty umożliwiające jednoczesne gięcie kilku prętów.

Zakładanie zbrojenia, szablonów, przestawianie odbojnic lub trzpieni przy gięciu stali na mechanicznej giętarce jest dopuszczalne wyłącznie przy unieruchomionej tarczy giętarki.

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.