Pełny artykuł dostępny dla abonentów!

Obowiązujące wymiary i odległości oraz sposoby ich obliczania

1.8.2009, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Rozporządzenie wprowadza podział budynków na cztery grupy:

  • - niskie (N) – do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie,
  • - średniowysokie (SW) – ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie,
  • - wysokie (W) – ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie,
  • - wysokościowe (WW) – powyżej 55 m nad poziomem terenu.

Wymagane w rozporządzeniu wymiary należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia powierzchni elementów budynku, a w odniesieniu do szerokości drzwi – jako wymiary w świetle ościeżnicy. Grubość skrzydła drzwi po otwarciu nie może pomniejszać wymiaru szerokości otworu w świetle ościeżnicy.

Odległości od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie, w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości, o których mowa w zdaniu poprzednim, bez uwzględniania grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki.

Wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy osłaniającej ją, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych lub do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Rozporządzenie określa, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w innych przepisach, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach lub zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych.

Do uciążliwości zalicza się przykładowo:

  • - szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych,
  • - hałas i drgania (wibracje),
  • - zanieczyszczenie powietrza,
  • - zanieczyszczenie gruntu i wód,
  • - powodzie i zalewanie wodami opadowymi,
  • - osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne,
  • - szkody spowodowane działalnością górniczą.

Zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

  • - 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
  • - 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Zgodnie z § 12 ust. 2 Rozporządzenia sytuowanie budynku dopuszcza się w tym przypadku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wyżej wymienione odległości są obowiązujące, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 Rozporządzenia lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania.

W zabudowie jednorodzinnej, zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia (uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 Rozporządzenia), dopuszcza się:

  • - sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 3 metry, ale nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,
  • - sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,
  • - rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy) oraz 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,
  • - sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

Obecna treść § 12 Rozporządzenia została podyktowana uznaniem zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym sensie, że obecne brzmienie przepisu ma na celu poszanowanie praw właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości, szczególnie przy wznoszeniu budynków blisko lub na granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zmiana umożliwia także racjonalizację procedur administracyjnych.

W konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego (z 5 marca 2001 r.) z § 12 ówczesnego Rozporządzenia został usunięty przepis wymagający uzyskania pisemnej zgody właściciela sąsiedniej działki budowlanej na bliższe usytuowanie budynku od granicy tej działki, niż wynikałoby to z wymagań Rozporządzenia. Jak wykazała praktyka stosowania tego przepisu, „instytucja” pisemnej zgody sąsiada stanowiła bardzo skuteczny środek, pozwalający na uniknięcie sporów w drażliwym obszarze stosunków sąsiedzkich.

Występujący w wielu obszarach kraju stan rozdrobnienia nieruchomości gruntowych i istnienie licznych działek budowlanych o małej szerokości powoduje, że wielu indywidualnych inwestorów, właścicieli takich właśnie działek, usiłuje sytuować budynki, w szczególności jednorodzinne, w zbliżeniu lub bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami budowlanymi.

Poprzedni stan przepisów (po usunięciu wymagania zgody sąsiada) zmuszał inwestorów do występowania z wnioskiem o udzielenie, przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, co zgodnie z przepisami art. 9 Ustawy – Prawo budowlane wymagało uzyskania uprzednio indywidualnego upoważnienia Ministra Budownictwa. Zjawisko to przybrało skalę masową i świadczyło o wadliwości konstrukcji tych przepisów.

Dzięki zmianie § 12, konieczność angażowania ministra do jednostkowych analiz zasadności sytuowania budynków niezachowujących wymagań odległościowych, określonych w ust. 1, została zasadniczo ograniczona. Rozstrzygnięcia wymagające rozpoznania sytuacji zainteresowanych stron (sąsiadów) będą mogły być podejmowane przez lokalny organ administracji architektoniczno-budowlanej, mający lepsze rozeznanie w faktycznej sytuacji przestrzennej, technicznej i społecznej, niż minister.

Nowe brzmienie § 12 ust. 3 Rozporządzenia, który pod określonymi warunkami – podlegającymi weryfikacji przy wydawaniu pozwolenia na budowę przez terenowy organ administracji architektoniczno-budowlanej – umożliwia sytuowanie budynku w mniejszych odległościach od granicy działki budowlanej, niż ustala norma podstawowa zawarta w § 12 ust. 1 Rozporządzenia.

Z kolei poszanowanie praw właścicieli sąsiednich działek budowlanych w stosunku do działki, na której wznoszony jest budynek, gwarantuje przepis § 12 ust. 6 Rozporządzenia. Stanowi on, że usytuowanie (na podstawie ust. 2, 3, 4 i 5) budynku bliżej granicy, niż wymaga tego norma generalna (§ 12 ust. 1), powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej „obszarem oddziaływania” w rozumieniu art. 28 ust. 2 Ustawy – Prawo budowlane. Dzięki temu rozwiązaniu pozycja sąsiada, jako strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, staje sie bardzo mocna i może skutecznie bronić swoich interesów, korzystając z uprawnień przysługujących stronie. Warto zauważyć, że nieoprotestowanie zbliżenia wznoszonego budynku do granicy działki przez sąsiada jest praktycznie równoznaczne z wyrażeniem przez niego zgody.

§ 12 ust. 5 Rozporządzenia określa, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż:

  • - 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa,
  • - 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego, umieszczonego w dachu lub połaci dachowej.

Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy (uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 Rozporządzenia) nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Nowym sformułowaniem przepisu § 12 ust. 5 Rozporządzenie wprowadza zatem ustalenie dotyczące ograniczeń rozmiarów rozbudowy budynku istniejącego, wzniesionego w przeszłości, z różnych względów, w odległości mniejszej, niż wymagana w Rozporządzeniu dla budynków nowo wznoszonych.

Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków Rozporządzenia, oraz ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względu na przeznaczenie – co najmniej 1:12.

Dopuszczalne jest oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym, jeżeli:

  • - oświetlenie dzienne nie jest konieczne lub nie jest wskazane ze względów technologicznych,
  • - jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lub w części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego.

W przypadku, gdy jest to pomieszczenie stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, w celu zastosowania wyłącznie oświetlenia światłem sztucznym, w tym elektrycznym, jest wymagane uzyskanie zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, wydanej w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy.

Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) powinny mieć zapewnione oświetlenie światłem sztucznym odpowiednio do potrzeb użytkowych.

Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8°°-16°°, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7°°-17°°. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli:

  • - między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:
    • - wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,
    • - 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;

    wysokość przesłaniania, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części; odległości te mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej;

  • - zostały zachowane wymagania dotyczące oświetlenia, o których mowa w § 57 i 60 Rozporządzenia.

Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, ale o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc równolegle do płaszczyzny okna.

Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m.

Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne użytkowanie po zapadnięciu zmroku.

Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych.

Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów.

Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych części, z których osoby te mogą korzystać.

Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż wielkości określone w § 19 Rozporządzenia.

Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni – długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego.

Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów osobowych powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody.

Rozporządzenie wymaga, aby na działkach budowlanych przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Miejscami tymi mogą być:

  • - zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi,
  • - wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, ale nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki o co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie,
  • - utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi.

Odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na sąsiedniej działce. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy, odległości te mogą być pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę, po uzyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź przy linii rozgraniczającej od strony ulicy.

Na terenach niezurbanizowanych dopuszcza się stosowanie zbiorników na odpady stałe, przystosowanych do okresowego opróżniania, pod warunkiem usytuowania ich w odległości co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej.

Wymagane jest, aby działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, miała zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnych źródeł energii elektrycznej i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym, dotyczącym gospodarki energetycznej i ochrony środowiska.

Spełnienie warunków określonych powyżej nie jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań.

W przypadku braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę.

Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.

Na działkach budowlanych przeznaczonych dla szpitali i sanatoriów, niezależnie od zasilania z sieci, należy zapewnić dodatkowo własne ujęcie wody oraz własne źródło energii elektrycznej i cieplnej.

Dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych poza granicami działki.

Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W przypadku braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Zgodnie z § 31 Rozporządzenia, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić odległości – licząc od osi studni – co najmniej:

  • - do granicy działki – 5 m,
  • - do osi rowu przydrożnego – 7,5 m,
  • - do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń – 15 m,
  • - do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód – 30 m,
  • - do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego – 70 m.

Zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanalizacyjne i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.