Pełna treść artykułu jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników.

Lekkie ściany działowe z płyt gipsowo-włóknowych

1.5.2006, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Budowa, właściwości i zastosowanie płyt gipsowo-włóknowych

Płyty gipsowo-wóknowe mają jednorodną budowę. Składają się z gipsu i włókien uzyskiwanych w procesie wtórnego przetwarzania papieru. Obydwa naturalne surowce są mieszane i po dodaniu wody, prasowane pod wysokim ciśnieniem. W ten sposób uzyskuje się bez dodatkowych środków wiążących stabilne płyty, które po wysuszeniu są cięte na odpowiednie żądane wymiary (np. dostępne na rynku płyty Fermacell mają wymiary podane w tabeli 7.5.4.1/1).

Płyty gipsowo-włóknowe są twarde i mają wysokie parametry mechaniczne, przepuszczają parę, a jednocześnie są odporne na wilgoć (nie zmieniają objętości w stanie nasycenia) oraz niepalne (materiał pod względem reakcji na ogień spełnia wymagania klasy A2 s1 d0 zgodnie z normą EN 13501-1).

Płyty nie zawierają szkodliwych substancji. Brak w ich składzie kleju i chemicznej impregnacji wyklucza wydzielanie się związków lotnych zarówno w trakcie eksploatacji jak podczas pożaru.

Tabela 7.5.4.1/1. Wymiary płyt gipsowo-włóknowych

Wymiary w planie

 

Grubości

 

10 mm

 

12,5 mm

 

15 mm

 

18 mm

 

Masa/1 m2

 

11,5 kg

 

15 kg

 

18 kg

 

21 kg

 

150 × 100 cm

 

 

 

 

 

200 × 120 cm

 

 

 

 

 

250 × 120 cm

 

 

 

 

 

260 × 120 cm

 

 

 

 

 

270 × 120 cm

 

 

 

 

 

300 × 120 cm

 

 

 

 

 

Inne wymiary

 

Na życzenie standardowe płyty o szerokości 124,9 cm

 

Właściwości płyt gipsowo-włóknowych umożliwiają ich wszechstronne zastosowanie przy poszyciu i okładzinach różnych elementów budowli (rys. 7.5.4.1/1) w systemach suchej zabudowy.

Płyty znajdują zastosowanie głównie w:

  • - budynkach mieszkalnych,
  • - obiektach użyteczności publicznej (budynki administracyjne, szkoły, szpitale, teatry, kina, hale sportowe itp.),
  • - obiektach przemysłowych.
Rys. 7.5.4.1/1. miejsca zastosowania płyt gipsowo-włóknowych

Dotyczy to zarówno budownictwa nowego, jak i budynków remontowych i modernizowanych.

Typowe rozwiązania konstrukcyjne ścian

Typowe ściany działowe z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych wykonywane są na stalowym lub drewnianym szkielecie. W zależności od wymagań akustycznych i/lub ogniowych ściany mogą mieć pojedynczą lub podwójną konstrukcję oraz pojedyncze lub wielowarstwowe (zwykle dwuwarstwowe) poszycie. Uzyskanie przez ściany z płyt gipsowo-włóknowych wymaganej klasy odporności ogniowej lub izolacyjności akustycznej jest możliwe zarówno przy wypełnieniu pustki wełną mineralną (tab. 7.5.4.1/2) jak i wtedy gdy pustka ściany pozostaje bez wypełnienia (tab. 7.5.4.1/3).

Tabela 7.5.4.1/2. dane techniczne typowych ścian ze stalowym szkieletem, z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych pustki (fermacell) i wypenieniem Tabela 7.5.4.1/3. dane techniczne typowych ścian ze stalowym szkieletem, z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych (fermacell), bez wypełnienia pustki

Ściany specjalne

Centra kinowe, domy kultury i podobne obiekty użyteczności publicznej są obecnie równie często wznoszone sposobem tradycyjnym jak w lekkich, suchych systemach z zastosowaniem płyt montowanych na szkielecie. Ściany wewnętrzne w tych obiektach muszą mieć bardzo wysokie współczynniki izolacyjności akustycznej, odpowiadać wysokiej klasie odporności ogniowej oraz, ze względu na swoją wysokość i wymagania związane z funkcją, zapewniać dużą odporność mechaniczną. Wykonanie ścian działowych czy obudowy ścian masywnych lub szybów instalacyjnych jest możliwe w suchej technologii z zastosowaniem płyt gipsowo-włóknowych (rys. 7.5.4.1/2) i zapewnia uzyskanie wskaźników izolacyjności akustycznej do 70 dB, w przedziale częstotliwości pomiędzy 100 do 3200 Hz i do 53 dB w przedziale częstotliwości do 63 Hz.

Rys. 7.5.4.1/2. przykłady ścian specjalnych

1 – Płyta gipsowo-włóknowa 12,5 mm, 2 – Płyta gipsowo-włóknowa 10 mm, 3 – Paski z płyty gipsowo-włóknowej 12,5 mm, 4 – Profil CW 125×0,6 mm, 5 – Profil CW 75×0,6 mm, 6 – Profil CW 50×0,6 mm, 7 – Wełna mineralna 60 mm, 40 kg/m3, 8 – Wełna mineralna 40mm, 40 kg/m3, 9 – Taśma izolacyjna, dwustronnie klejona, 10 – Łącznik sprężynowy

Oprócz wysokich parametrów w zakresie fizyki budowli ściany z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych przenoszą duże obciążenia i pozwalają na bezpośrednie mocowanie ciężkich tablic informacyjnych, ekranów dźwiękochłonnych, balustrad itp., bez dodatkowych stężeń konstrukcyjnych w ścianach (rys. 7.5.4.1/3).

Rys. 7.5.4.1/3. mocowanie balustrady bezpośrednio do poszycia ściany szkieletowej z płyt gipsowo-włóknowych

Wykonanie ścian

W celu prawidłowego wykonania prac budowlanych w obrębie ścian, sufitów i podłóg należy przestrzegać pewnych warunków.

  1. Płyty gipsowo-włóknowe i elementy budowlane z poszyciem z tych płyt można montować przy średniej względnej wilgotności powietrza nie większej niż 80 %.

  2. Płyty należy chronić przed wilgocią, nie należy składować ich na zewnątrz bez zabezpieczenia. Jeśli ulegną zawilgoceniu podczas transportu, należy je wysuszyć przed zastosowaniem.

  3. Płyty należy składować na miejscu budowy w położeniu poziomym, na równym podłożu.

  4. Szpachlowanie płyt gipsowo-włóknowych może odbywać się przy średniej wilgotności powietrza poniżej 75 % i temperaturze pomieszczenia nie niższej niż +5°C, gdy wypadkowa wilgotność płyt nie przekracza 1,5 %. Warunki te dotyczą także masy szpachlowej.

  5. Montaż płyt gipsowo-włóknowych ze spoiną klejoną może odbywać się przy wilgotności powietrza poniżej 80 % i temperaturze pomieszczenia nie niższej niż +5°C.

  6. Po wykonaniu szpachlowania należy unikać gwałtownego podnoszenia temperatury w pomieszczeniu. Dotyczy to głównie źle wietrzonych pomieszczeń.

  7. Mokre tynki i wylewki należy wykonać przed montażem systemu suchej zabudowy. Wilgoć może przeszkadzać wysychaniu masy szpachlowej i w konsekwencji powodować odkształcanie (rozciąganie) płyt.

Szkielet ścian działowych z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych można wykonać z ogólnie dostępnych profili stalowych oraz z kantówki drewnianej.

Stalowy szkielet ścian działowych składa się ze standardowych, dostępnych w handlu profili (pionowych typu CW i poziomych typu UW), z ocynkowanej blachy stalowej grubości 0,6 mm. Drewniany szkielet ścian działowych (słupki, podwalinę i oczep) należy wykonać z kantówki z drewna klasy II, S 10. Drewno musi być suche, a po wbudowaniu równe i nie „wykrzywione”.

Wysokość środnika profili stalowych oraz przekroje kantówki zależą od wymaganej grubości ściany i/lub od jej wysokości, a także od wymaganej klasy odporności ogniowej i izolacyjności akustycznej.

Słupki należy montować w odstępach co 50 × d (d = grubość płyty wg tab. 7.5.4.1/4).

Odległość miedzy słupkami należy też dostosować do szerokości płyt.

Szkielet ścian może być pojedynczy lub podwójny, np. w przypadku ścianek instalacyjnych lub przy wysokich wymaganiach akustycznych.

Podwójny szkielet może być zmontowany jako:

  1. a) oddzielony; równoległe konstrukcje (stalowe lub drewniane) montowane są oddzielnie i niezależnie od siebie,
  2. b) klejony; równoległe konstrukcje (stalowe lub drewniane) stykają się ze sobą za pośrednictwem przekładki z taśmy izolacyjnej,
  3. c) nakładkowy – przez połączenie słupków obu równoległych konstrukcji paskami z płyty gipsowo-włóknowej na 1/3 wysokości, dzięki czemu zwiększa się sztywność całej ściany.

Profile skrajne, tzw. obwiedniowe, łączące ścianę działową ze: stopem, podłogą i ścianami poprzecznymi winny być do tych przegród mocowane za pomocą wkrętów z kołkami rozporowymi, dopuszczonych z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego i zapewniających stabilność ściany. Odległość między tymi łącznikami w płaszczyźnie poziomej (połączenie ze stropem i podłogą) wynosi nie więcej niż 80 cm, w płaszczyźnie pionowej (mocowanie boczne) – winna wynosić nie więcej niż 100 cm (rys. 7.5.4.1/4). W przypadku dużych nierówności na powierzchni ograniczających elementów konstrukcyjnych (stropów i ścian poprzecznych) i przy zwiększonych wymaganiach eksploatacyjnych odległości między elementami montażowymi winny być zmniejszone.

Aby spełnić wymagania akustyczne i przeciwpożarowe należy w miejscach połączenia ściany z ograniczającymi je elementami konstrukcyjnymi podłożyć pod skrajne profile taśmę do izolacji krawędzi.

Rys. 7.5.4.1/4. mocowanie profili: a) poziomych uw do podłogi i do stropu – co 80 cm; b) pionowych cw do ścian poprzecznych – co 100 cm

Zarówno przy pojedynczym jak i podwójnym szkielecie, pionowe profile typu CW należy wsuwać luzem w poziome profile typu UW w odstępach odpowiadających w przybliżeniu rozstawom osiowym. Odstępy osi zależą od grubości poszycia (tab. 7.5.4.1/4). Dokładne ustawienie oraz wyrównanie pionu następuje podczas montażu poszycia pierwszej strony ściany.

Przy ustalaniu długości słupków należy uwzględnić tolerancje budowlane, wynikające np. z ugięć stropów i przyciąć profile CW na długość mniejszą od wysokości pomieszczenia o ok. 10 mm. Profile CW powinny wchodzić w poziome profile UW przy stropie co najmniej na głębokość 15 mm.

Podwalinę ściany działowej do podłogi i oczep do stropu należy mocować wkrętami z kołkiem rozporowym co 80 cm. Skrajne słupki należy łączyć ze ścianami poprzecznymi wkrętami z kołkiem rozporowym co 100 cm. Słupki (tarcica budowlana z drewna klasy II, S 10) należy wpasować pomiędzy podwalinę i oczep, wyrównać w pionie, ustawić w odpowiednich odległościach (tabl. 7.5.4.1/4) i mocować za pomocą gwoździ lub kątowników stalowych (rys. 7.5.4.1/5).

Rys. 7.5.4.1/5. montaż szkieletu drewnianego

Tabela 7.5.4.1/4. Osiowy rozstaw słupków stalowych/drewnianych

Miejsce zastosowania

 

Współczynnik, przez który mnoży się grubość płyty (d)

 

Max. odległości między osiami słupków przy grubościach płyt gipsowo-włóknowych (mm)

 

d=10 mm

 

d=12,5 mm

 

d=15 mm

 

d=18 mm

 

Powierzchnie pionowe:

  • - ścianki działowe,
  • - obudowa ścian masywnych,
  • - osłony ścian
 

50

 

500

 

625

 

750

 

900

 

Podobnie jak w szkielecie stalowym, w przypadku podwójnego szkieletu drewnianego, w celu eliminacji mostków akustycznych na styku pomiędzy parami przyporządkowanych sobie elementów konstrukcyjnych, należy zastosować taśmę izolacyjną.

Jeżeli w wyniku montażu instalacji konieczne jest zachowanie większych odstępów pomiędzy słupkami drewnianymi, odpowiednią stabilność konstrukcji zapewni powiększenie przekrojów kantówki lub dodatkowe elementy usztywniające, tzw. przewiązki na 1/3 wysokości, wykonane z pasków płyty gipsowo-włóknowej.

Izolacja nie jest konieczna do uzyskania odpowiednich parametrów akustycznych lub odporności ogniowej ścian działowych z poszyciem z płyt gipsowo-włóknowych.

Jednak, w przypadku jej zastosowania, powinna być optymalnie dobrana z uwzględnieniem wymagań: ochrony przeciwpożarowej, izolacji akustycznej i/lub izolacji termicznej. Minimalna grubość powinna wynosić 40 mm, a minimalna gęstość 20 kg/m3.

Nie wolno używać uszkodzonych lub wilgotnych materiałów izolacyjnych. Grubość materiału izolacyjnego nie może przekraczać szerokości pustej przestrzeni w ścianie.

Materiały izolacyjne winny być ułożone na całej powierzchni, w sposób zapewniający szczelne wypełnienie i trwałe zabezpieczenie przed opadaniem. Prace te należy wykonać szczególnie starannie, aby zachować właściwości wymagane z punktu widzenia fizyki budowli.

Wymiary płyt gipsowo-włóknowych, dostosowane do standardowych wysokości pomieszczeń, umożliwiają ograniczenie czynności związanych z przycinaniem materiału na budowie. Jeśli jednak formatowanie płyt jest nieuniknione to można tego dokonać przez:

  • - zarysowanie i przełamanie płyt (rys. 7.5.4.1/6),
  • - przecięcie płyt elektronarzędziami lub narzędziami stolarskimi (rys. 7.5.4.1/7).

Zarysowanie i przycinanie powinno odbywać się w ustalonej kolejności (rys. 7.5.4.1/6):

  1. Zaznaczyć miejsca cięcia, uwzględniając szerokość spoiny 5 – 7 mm lub 1/2 d (d = grubość płyty) dla spoiny szpachlowanej.

  2. W zaznaczonym miejscu przyłożyć szynę stalową, profil, itp.; następnie wzdłuż ułożonego profilu głęboko zarysować płytę przy użyciu specjalnego noża-rysaka.

  3. Zarysowaną płytę ułożyć na krawędzi stołu warsztatowego lub palety płyt; większą część płyty przycisnąć mocno do stosu płyt, a wystającą część złamać na krawędzi i oddzielić.

Uwaga!

Płyty gipsowo-włónowe nacina się tylko z jednej strony!

Rys. 7.5.4.1/6. kolejność działań przy formowaniu płyt

Płyty można także przeciąć piłą rozpłatnicą lub pilarką elektryczną. Przy jej użyciu zaleca się stosowanie urządzenia do odsysania pyłu. W razie potrzeby uzyskania z płyty elementu w kształcie litery U, dwie linie pionowe litery należy wyciąć piłą, a dno litery zarysować i część wewnętrzną złamać.

Rys. 7.5.4.1/7. piłowanie ręczne lub narzędziami elektrycznymi

Obróbka krawędzi płyt gipsowo-włóknowych (rys. 7.5.4.1/8) jest konieczna tylko wtedy, gdy krawędzie płyt są przewidziane jako zewnętrzne, lub gdy są widoczne. Krawędź po złamaniu płyty nie utrudnia późniejszego wykonania spoiny.

Rys. 7.5.4.1/8. obróbka krawędzi tarką lub strugiem

Pierwszą płytę należy mocować wkrętami do profilu pionowego CW, zaczynając od jego otwartej strony. Następnie z tuby (kartusza) nanieść płaską wstęgę kleju do spoin na pionową krawędź płyty (rys. 7.5.4.1/9). Podczas klejenia temperatura nie może być niższa od +5°C.

Pod kolejną płytę umieszcza się, z jednej strony, podkładkę w taki sposób, aby krawędzie płyt u góry przylegały do siebie, a u dołu między nimi powstała wąska szczelina w kształcie klina (rys. 7.5.4.1/10). W tym celu długość płyty musi być o ok. 10 mm mniejsza niż wysokość pomieszczenia. Płytę należy przymocować wkrętem (3,9 × 30 mm) do profilu pionowego CW ok. 60 mm poniżej jej górnej krawędzi.

Po usunięciu podkładki druga płyta dociska się własnym ciężarem do pierwszej płyty, co spowoduje zamknięcie spoiny. Płyty mogą być także układane za pomocą podnośnika do płyt. Również w tym przypadku należy spoiny między płytami całkowicie wypełnić klejem. Szerokość spoin powinna wynosić nie więcej niż 1,0 mm. Następnie płytę należy przymocować wkrętami do konstrukcji nośnej.

Poszycie ścian działowych na stalowym lub drewnianym szkielecie można wykonać z jednej lub kilku warstw płyt gipsowo-włóknowych, o jednakowej lub zróżnicowanej grubości. Pierwszą warstwę płyt należy mocować do stelaża wkrętami, a do szkieletu drewnianego za pomocą wkrętów lub klamer. Wkręty winny być rozmieszczone co 25 cm, a klamry co 20 cm.

Rys. 7.5.4.1/9. nanoszenie kleju do spoin i sposób prowadzenia tuby (kartusza) wzdłuż krawędzi płyty Rys. 7.5.4.1/10. zastosowanie spoiny klejonej przy poszyciu jednowarstwowym

Poszycie ścian działowych na stalowym lub drewnianym szkielecie można wykonać z jednej lub kilku warstw płyt gipsowo-włóknowych, o jednakowej lub zróżnicowanej grubości. Pierwszą warstwę płyt należy mocować do stelaża wkrętami, a do szkieletu drewnianego za pomocą wkrętów lub klamer. Wkręty winny być rozmieszczone co 25 cm, a klamry co 20 cm.

Kolejne warstwy płyt mocowane są albo klamrami (w rozstawie co 15 cm, w rzędach co 40 cm), albo przykręcane wkrętami (w rozstawie co 25 cm, w rzędach co 40 cm) do pierwszej, wewnętrznej warstwy płyt, niezależnie od konstrukcji nośnej, tak że spoiny w obu warstwach przesunięte są wobec siebie minimum o 25 cm. Druga warstwa może być mocowana bezpośrednio do szkieletu. Należy przy tym przestrzegać zasady, że pionowe spoiny w obu warstwach są przesunięte względem siebie o jedną odległość między osiami.

Płyty gipsowo-włóknowe należy mocować do szkieletu za pomocą specjalnych, samogwintujących wkrętów (rys. 7.5.4.1/11a), bez konieczności uprzedniego nawiercania gniazd pod główki.

Uwaga!

Zastosowanie wkrętów G-K (rys. 7.5.4.1/11b), z szerokim, wachlarzowym łbem nie jest możliwe w przypadku twardego, zagęszczonego materiału płyt gipsowo-włóknowych. Główki, pozostające ponad powierzchnią płyt uniemożliwiają operację szpachlowania cienkowarstwowego, a szpachlowanie warstwowe, wymagające szlifowania, uszkodzi powłokę antykorozyjną wkrętów i nieuchronnie prowadzi do korozji.

Rys. 7.5.4.1/11. wkręty: a) do płyt gipsowo-włóknowych, b) do płyt g-k

Aby poszycie z płyt gipsowo-włóknowych było równe i płaskie należy przestrzegać właściwego rozmieszczenia wkrętów i kolejności ich wkręcania w trakcie wykonywania poszycia na pionowych profilach CW (rys. 7.5.4.1/12).

Płyty gipsowo-włóknowe do drewnianego szkieletu można mocować także za pomocą wkrętów samogwintujących. Metodą prostszą, szybszą i bardziej ekonomiczną jest zastosowanie pneumatycznie wstrzeliwanych klamer o szerokości 10 mm, z drutu stalowego o średnicy 1,5 mm. Długość klamer zależy od grubości płyt oraz liczby warstw poszycia.

W przypadku konstrukcji wielowarstwowej, z każdej strony ściany można montować zewnętrzną warstwę płyt do konstrukcji nośnej lub, do wyboru, niezależnie od usytuowania konstrukcji wsporczej, klamrami lub wkrętami bezpośrednio do pierwszej warstwy.

Rys. 7.5.4.1/12. kolejność wkręcania i rozmieszczenie wkrętów przy mocowaniu płytgipsowo-włóknowych do stelaża (dotyczy także pierwszej/dolnej warstwy płyt w ścianie składającej się z kilku warstw)

Wartości izolacji akustycznej i ochrony przeciwpożarowej nie zmieniają się przy takim wykonaniu w stosunku do tradycyjnego mocowania wkrętami zewnętrznej warstwy płyt do konstrukcji wsporczej.

W przypadku poszycia jednowarstwowego najpierw mocuje się płyty gipsowo-włóknowe po jednej stronie ściany. Pionowe spoiny między płytami mogą być wykonywane jako sklejane na stykpodczas układania płyt (rys. 7.5.4.1/13) lub szpachlowane po zakończeniu montażu płyt. W przypadku szpachlowania połączeń szerokość spoin wynosi 5÷7 mm.

Płyty są mocowane wyłącznie do profili pionowych CW wkrętami 3,9 × 30 mm w rozstawie co 25 cm. Niedopuszczalne jest mocowanie wkrętami do profili poziomych UW.

Rys. 7.5.4.1/13. rozmieszczenie płyt gipsowo-włóknowych na szkielecie

W przypadku poszycia wielowarstwowego należy najpierw wykonać poszycie z jednej strony ściany, składające się z pierwszej/dolnej warstwy płyt dociśniętych do siebie na styk. Spoin nie należy szpachlować ani sklejać (dotyczy to także ścian, którym stawiane są wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej). Płyty są mocowane wyłącznie do pionowych profili CW za pomocą wkrętów 3,9 × 30 mm w odstępach co 25 cm. Druga warstwa płyt mocowana jest klamrami lub wkrętami, do pierwszej warstwy, niezależnie od konstrukcji szkieletu. Spoiny pionowe, wykonane na styk, należy przesuwać w stosunku do dolnej warstwy minimum o 25 cm lub o połowę szerokości płyty (rys. 7.5.4.1/14). W razie potrzeby zamocowania drugiej warstwy płyt do profili pionowych należy używać wkrętów 3,9 × 45 mm.

Długość płyty odpowiada wysokości pomieszczenia po odjęciu szerokości górnej i dolnej spoiny obwiedniowej. W miarę możliwości należy unikać spoin poziomych. Jeżeli jednak nie da się tego uniknąć, to należy je wykonać jako przesunięte względem siebie co najmniej o 30 cm. Niedopuszczalne jest krzyżowanie się spoin!

Spoiny pionowe ścian z poszyciem jednowarstwowym należy wykonać jako klejone. W poszyciach wielowarstwowych skleja się wyłącznie spoiny w warstwie zewnętrznej. Po stwardnieniu kleju i usunięciu jego nadmiaru spoiny i elementy mocujące należy maskować „finalną” masą szpachlową, przygotowując powierzchnię pod malowanie.

Pionowe spoiny między płytami warstwy zewnętrznej mogą być także wykonane jako szpachlowane. Prace związane ze szpachlowaniem można wykonać jeżeli wilgotność względna płyt gipsowo-włóknowych nie przekracza 1,5 %.

Rys. 7.5.4.1/14. rozmieszczenie płyt gipsowo-włóknowych przy poszyciu: a) jednowarstwowym, b) dwuwarstwowym

A, B, C, D – oznaczenie pozycjonowania spoin

Przy poszyciu wielowarstwowym wszystkie pionowe spoiny, z wyjątkiem spoin w warstwie zewnętrznej należy wykonać na styk. Dotyczy to także konstrukcji spełniających wymagania związane z ochroną przeciwpożarową.

Spoiny poziome mogą osłabiać stabilność ściany, należy więc ograniczać ich liczbę. Jeżeli są jednak nieuniknione, należy postępować wg specjalnych zasad.

  • - Przy poszyciu jednowarstwowym spoiny poziome należy wykonać jako klejone bez podkładki lub jako spoiny szpachlowane, wzmocnione dodatkowym profilem UW lub odcinkiem płyty gipsowo-włóknowej.
  • - W poszyciu dwuwarstwowym, jeżeli wymagana wysokość ściany nie przekracza 80 % dopuszczalnej wysokości danego typu ścianki montażowej, spoiny poziome w pierwszej/wewnętrznej warstwie należy wykonać przez dociśnięcie płyt na styk (bez klejenia/szpachlowania). W przypadku większych wysokości – poziome spoiny należy wykonać jako klejone lub jako szpachlowane wzmocnione. Spoiny poziome w drugiej/zewnętrznej warstwie winny być przesunięte w stosunku do dolnej warstwy płyt o minimum 25 cm i wykonane jako spoiny klejone lub spoiny szpachlowane – bez wzmocnienia.
  • - W poszyciu z trzech warstw, ustalenia podane dla poszycia dwuwarstwowego, odnoszą się do pierwszej/dolnej i trzeciej/zewnętrznej warstwy płyt. Spoiny poziome w środkowej warstwie powstają przez dociśnięcie płyt do siebie.

Wykonanie połączeń klejonych wymaga użycia płyt o krawędziach przyciętych fabrycznie, albo przyciętych precyzyjnie na budowie. Podczas klejenia temperatura pomieszczenia nie powinna być niższa niż +5°C.

Na krawędź płyty przymocowanej do szkieletu nanosi się płaską wstęgę kleju do spoin (rys. 7.5.4.1/9). Dostawianą kolejną płytę trzeba docisnąć do krawędzi pokrytej klejem (rys. 7.5.4.1/10), zamocować płytę i pozostawić do wyschnięcia. W zależności od temperatury pomieszczenia, klej twardnieje po ok. 12-36 godzinach i może zostać łatwo zbity. Należy całkowicie usunąć nadmiar kleju. Następnie, za pomocą masy szpachlowej trzeba zamaskować spoinę wraz z wpuszczonymi w płytę elementami mocującymi (wkrętami lub klamrami).

Wykonanie spoin szpachlowanych jest alternatywnym sposobem łączenia płyt gipsowo-włóknowych.

Niezależnie od grubości płyt i od rodzaju szkieletu (stalowego czy drewnianego) w miejscach styku płyt należy zachować szerokość spoin 5 do 7 mm lub 1/2 d (d = grubość płyty).

Spoiny należy wypełnić masą szpachlową – bez taśmy zbrojeniowej. Wkręty lub klamry należy zamaskować tym samym materiałem.

Wykonanie połączeń szpachlowanych wymaga przestrzegania niżej wymienionych warunków (rys. 7.5.4.1/15):

  1. a) Należy używać czystych naczyń i narzędzi.
  2. b) Masę szpachlową – wsypać do czystej wody i po nasączeniu wymieszać ręcznie aż do uzyskania masy wolnej od grudek.
  3. c) Spoiny należy wypełnić głęboko masą szpachlową, szpachlówkę trzeba wciskać do krawędzi płyty. Przy spoinach położonych nie przy profilach, szpachlówka musi przejść na drugą stronę płyty. Spoina poza profilami znajduje się w zasadzie w obrębie krótszej strony płyty.
  4. d) Po wyschnięciu masy szpachlowej nałożonej w pierwszym cyklu pracy, należy przystąpić do końcowego szpachlowania. Po wyschnięciu masy szpachlowej drobne nierówności przetrzeć papierem ściernym, o ile to konieczne. Szlifowanie elektryczne nie jest potrzebne.
Rys. 7.5.4.1/15. wykonanie i obróbka połączeń szpachlowanych

Wyróżniamy trzy metody gięcia płyt gipsowo-włóknowych, zależne od wielkości promienia krzywizny, (r = promień):

  • - gięcie na sucho, r > 250 cm – rozstaw konstrukcji nośnej ≤ 25 cm,
    r > 350 cm – rozstaw konstrukcji nośnej ≤ 31,3 cm, płyty montowane poziomo,
  • - gięcie na mokro bezpośrednio na budowie, promień 70 < r < 250 cm,
  • - gięcie w warunkach warsztatowych, promień r < 70 cm,
  • - gięcie na mokro na budowie (rys. 7.5.4.1/16a).

Osiowy rozstaw pionowych elementów konstrukcji nośnej ściany – stalowych lub drewnianych słupków wynosi nie więcej niż 25 cm.

Płyty gipsowo-włóknowe muszą być zamoczone. Zazwyczaj robi się to na płachcie z folii. Następnie okłada się je mokrymi gazetami lub tekturą i przykrywa nadmiarem folii, na której płyty były wcześniej moczone. Całość, wraz z folią, układa się na przygotowanym szablonie. W tym stanie przetrzymuje się płyty przez minimum 10 godzin, aby osiągnęły właściwą plastyczność i samoistnie, pod własnym ciężarem, dopasowały się do kształtu szablonu. Płyty pozostają z reguły na szablonie do wyschnięcia, odzyskując swoje właściwości mechaniczne w kształcie nadanym przez szablon. Potem są montowane do przygotowanej konstrukcji. Metodą mokrą są zazwyczaj gięte płyty o typowych wymiarach.

Rys. 7.5.4.1/16. gięcie na mokro a) bezpośrednio na budowie, promień krzywizny 70 < r < 250 cm, b) w warunkach warsztatowych promień krzywizny r < 70 cm

Wytwarzanie elementów giętych o promieniu r < 70 cm (rys. 7.5.4.1/16b) przeprowadza się w warunkach warsztatowych. Produkcja nie jest obarczona dużym stopniem trudności, lecz w przypadku braku doświadczenia należy przewidzieć czas na podjęcie wstępnych prób. Elementy wyposażenia mogą być dostarczane na plac budowy jako ćwiartki lub połówki obudów, oraz jako ćwiartki lub połówki ścian włącznie z konstrukcją nośną i na życzenie z wypełnieniem pustek.

Połączenie płyt gipsowo-włóknowych, tworzących jedno- lub wielowarstwowe poszycie ścian, z innymi materiałami budowlanymi, jak np.: tynkami, betonem, murem, stalą lub drewnem, wymaga zastosowania jednej z dwóch metod (rys. 7.5.4.1/17):

  1. 1) pod taśmą izolacyjną, oddzielającą profil przyścienny lub przystropowy należy umieścić pasek z papieru parafinowanego lub z folii polietylenowej. Szerokość paska dobiera się tak aby wystawał on poza zewnętrzną stronę poszycia. Montując płyty gipsowo-włóknowe należy pozostawić spoinę o szerokości 5-7 mm lub 1/2 d (d = grubość płyty) między poszyciem a stropem lub ścianą poprzeczną. Spoinę należy wypełnić masą
 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.